a story
I po co mi to było! W papierach stało jak wół "posiadłość " i jeszcze "elegancki dom z dużym ogrodem ". Ha, ha, ha. Całkowicie nieadekwatny dobór słów. Źle mówię, perfekcyjny dobór słów, żeby kogoś zrobić w trąbę. Zważyłam w dłoni pęk kluczy na sporej żeliwnej obręczy. Wyglądały
fantasy
Zamykając oczy można czasami zobaczyć więcej. Zamknij, więc, oczy. Połóż się w cieniu w ciepły dzień, albo na kanapie w cichym pokoju i przykryj się kocem. Zamknij oczy i uwolnij wyobraźnię. Ale ostrożnie! Bo przy okazji, zupełnie niechcący, niespodziewanie, niektórzy z was mogą uwolnić w sobie coś innego... Na poboczu
wyszeptane
Posłuchajcie tego, co opowiem Wam dzisiaj. Był sobie.... Była sobie.... Nie wiem jeszcze dokąd zaprowadzi nas dzisiejsza opowieść, więc na wszelki wypadek miejcie przy sobie chusteczki, bo nie wykluczone, że przyniesie dużo łez, albo śmiechu. Tak czy tak, chusteczki się przydadzą. Niech opowieść się rozwija w swoim tempie. Niech będzie
wyszeptane
...inaczej jakoś wygląda dzisiaj pył tańczący na wietrze... To, co było, nie zmieniło się przecież. Byłeś, kochałeś, śpiewałeś i nic tego nie zmieni. Wszystkie chwile, które spędziłeś wśród nas i z nami, wszystkie wódki wspólnie wypite, wszystkie noce przegadane, piosenki wyśpiewane i wygwizdane, tańce na kawiarnianym stole, czajnik pełen czerwonego
fantasy
Za tamtą chatą, tamtą bardziej na lewo, tamtą z zapadniętym dachem i oknami jak puste oczodoły, tam widać zaraz taki pagórek co jeszcze tym się wyróżnia, że nic, ale to nic na nim nie rośnie. Kiedyś go okoliczni mieszkańcy wspólnym wysiłkiem solidnym parkanem ogrodzili bez furtki. A na tym parkanie
wyszeptane
Był sobie kiedyś artysta. Raczej o nim nie słyszeliście. Konkretnie, który to artysta nie ma szczególnego znaczenia. Może to ten, który niósł płonące łuczywa za Wielkim Artystą w jaskini Lascaux (chociaż wtedy jaskinia nazywała się inaczej ale nie pamiętam jak). I to właśnie on był autorem najfajniejszych malunków. Niestety , nie
fantasy
- No i co się tak gapisz? Gapi się i gapi chyba od godziny. Siedzi w tym samym miejscu, bez ruchu. Idealnie bez ruchu. Dokładnie w takiej samej pozycji. Nawet nie mruga. Brrr. - No, dobra. Czego chcesz? No, żebyś się przestał gapić i poszedł sobie? Odwracam się plecami. Może
a story
Nie mogłam zasnąć z nerwów. Najważniejszy dzień w mojej pracy, a ja wbiegam do biura spóźniona, w dżinsach, górze od pidżamy, i z nocnym kokiem na głowie. Na półpiętrze zderzam się z kimś. Rozsypują się kartki papieru formatu A4 w kilku pastelowych kolorach i podpisane odręcznie kartonowe foldery. - Kobieto,
a story
Było tak. A może nie było? To jest taka historia, która mogła się wydarzyć. Ale nie musiała. Nie musiała, ale pewnie się wydarzyła. Komuś. Kiedyś. I drugiemu komuś. W tym samym czasie. Otóż, była ona i był on. Znali się? Zapewne tak. Chociaż, gdyby się nie znali, ta historia potoczyłaby
fantasy
Stare domy zachowują się inaczej. Cienie są wyraźnie dłuższe niż powinny, z kątów dochodzą dźwięki, podmuchy powietrza pojawiają się nie wiadomo skąd i znikają równie niespodziewanie. W dziewięciu przypadkach na dziesięć to wina starzejącej się konstrukcji, zmurszałego drewna, wypaczonych podłóg i ścian. Ale pozostałe dziesięć procent... To nie przypadkowy podmuch
fantasy
Mojej Kochanej Córeczce, Jagusi Gdy była jeszcze dzieckiem,...no, może sama o sobie myślała jak o dorosłej kobiecie, ale to były jej piętnaste urodziny. Tak więc, była dzieckiem. Dostała od prababci Jadwigi nieduży obrazek w skromnej drewnianej ramce. Prezent przyszedł pocztą razem z dość starą pocztówką, którą prababcia Jadwiga niewątpliwie
a story
No i co zgubiliśmy? A, no tak , tak. Jasne, że dobry. No? To co zginęło? Nie zajmujemy się szukaniem rzeczy. Przedmiotów. Takich tam różności przyziemnych, co to ludziom wydaje się, że je gubią. Jakieś tam klucze, pierścionki z diamentami, kolekcje znaczków, sztuczne szczęki i inne banialuki. Wcale ich nie zgubiliście,