Fragmenta ex Diario Expeditionis in Paludem Incognitam (manuscriptum valde corruptum, reperitum inter chartas prof. X. — initium et finis deperditi) Jako, że wykształcenie moje obejmuje również florę egzotyczną, który to temat zagłębiałem w czasie studiów w Oxfordzie, poproszono mnie o zbadanie prawdziwości pewnej pogłoski o roślinie, która zdaje się posiadać raczej
Piszę te krótkie historie po cichu. Cichutko powstają, bez hałasu rozsiadają się w gościnnym ghost. A kiedyś, jeśli mają szczęście, jakaś urocza czytelniczka czy też przemiły czytelnik, wydobędzie je z ghostowej szuflady, otrzepie z kurzu i przeczyta. A potem wracają do swojej szuflady i znowu czekają, czekają i czekają... Wiem,
Słyszę, jak mruczy pod nosem. Uśmiecham się. Do siebie. Do niego. Wie, że lubię jak śpiewa. Ale nie śpiewa dla mnie. Śpiewa po prostu. Zawsze coś mu gra. A kiedy to jest to, biegnie do siebie, zakłada słuchawki i zamienia muzykę swojej duszy w muzykę. Uwielbiam tę ciszę gdy pracuje.
Człowiek to takie dziwne zwierzę jest. Ciągle za czymś goni, o czymś marzy, coś go woła. Biega po tym kawałku kamienia który pędzi przez czarną pustkę. Pędzi ta planetka nasza i dla wszechświata jej istnienie bądź nieistnienie nie ma znaczenia. A my wieszamy czyste firanki na wiosnę. Myjemy okna, sadzimy
Praca jak praca. Ktoś to musi robić. Wypadło na mnie. No to tak się stało raczej przypadkiem. Kiedyś szczurowi przywaliłem łopatą, zobaczył to ktoś (a raczej Ktoś, he, he) i tak to poszło. Potem się okazało, że to wcale nie szczur był. Jak mi w trakcie szkolenia wytłumaczyli, że rozwaliłem
Pamięć działa w dziwaczny sposób. Niektóre wspomnienia zapadają się w niej jak w czarnej dziurze, inne przeobrażają się w nieprzewidywalny sposób. Są takie wspomnienia, które wypalają swój obraz w pamięci i na zawsze pozostają wyraźne i świeże, oraz takie, które w prawdzie rejestrują się niezmienione, ale pamięć upycha je głęboko
Nikt nas nie przygotował. Nikt nam nie powiedział... Czy my baliśmy się starości? Kiedyś dawno? Kiedy mogliśmy imprezować całą noc, spać godzinę, a następnego dnia działać jakby nigdy nic? Wtedy, kiedy nasze żołądki bez oporu trawiły pasztet podlaski i konserwę pułtuską (bożżż!)? Wiedzieliśmy, że jak się jest starym, to pamięć
Gdy po nocy nastąpi noc i nie będzie już nic do wyśnienia, Co się z nami stanie? Skąd weźmiemy sny? Trzeba będzie rozpalić stos by ogrzały się nasze marzenia. By obronić serca przed nocą co wyciska łzy. Dokąd, dokąd, dokąd zaprowadzi nas ta historia, stara, piękna opowieść o miłości, magii
- No cóż. Jedno mogę powiedzieć, ponieważ to jedyne co wiem na pewno. A jaki z tego wniosek? Też tylko jeden. Tak. Po tym lesie włóczą się rzeczy, które nie wiedzą, że są martwe. Więc jeśli zamierzacie zostać, nigdy, nigdy nie wychodźcie na zewnątrz po zmierzchu. Gdybyście mnie spytali, to
Odzywam się rzadko. Parę słów co jakiś czas. To i tak nie ma znaczenia. Prawie nikt nie zwraca uwagi. Nie przemykam się już pod ścianami jak dawniej. Nie muszę. Którędy chodzę nie obchodzi nikogo. Nie widzą mnie. Ale z drugiej strony, jak stoję akurat komuś na drodze, to mnie omija.
Nie ma co ukrywać. Wiosna idzie. Wiem przecież,że nie widać. Ale jakbyście weszli do lasu to wystarczy pierwszy łyk powietrza. Czuć po prostu że to powietrze inaczej smakuje. Nie że ja jakoś szczególnie po lesie chodzę. Nie. Teraz w lesie nogi można połamać bo wszystko lodem grubym pokryte. Ale
- Żeby widzieć nie zawsze potrzebne są oczy. - Bastet zwróciła się w moją stronę. - A co widzisz? - Tego nie mogę ci powiedzieć. Jeszcze. Nie warto pytać - tyle wiem. Jeśli będzie mogła, to powie. Położyłam srebrny krążek na otwartej księdze. Bastet zatrzymała mnie gestem. - Zaczekaj! Będziesz