Myśli z filiżanki

Piszę te krótkie historie po cichu. Cichutko powstają, bez hałasu rozsiadają się w gościnnym ghost. A kiedyś, jeśli mają szczęście, jakaś urocza czytelniczka czy też przemiły czytelnik, wydobędzie je z ghostowej szuflady, otrzepie z kurzu i przeczyta.

A potem wracają do swojej szuflady i znowu czekają, czekają i czekają...

Wiem, że nie znikają bez śladu zaraz po przeczytaniu — jak mgła, która na chwilę coś odsłania, a potem znowu wszystko przykrywa. Że nie obrastają kurzem i purchawkami. Że nie anektują ich wielkie pająki i szare parchate ropuchy. Wiem.

Czekają na Ciebie. Czekają, aż ktoś znowu je przeczyta.

Ty.

Czasem zostajesz do końca.

Czasem wracasz.

Czasem tylko przechodzisz obok — i to też jest w porządku.

Nie wiem, co dokładnie zabierasz ze sobą.

Może jedno zdanie.

Może obraz.

Może nic.

Jeśli jednak zdarzyło Ci się pomyśleć choć raz „to było coś”

— możesz postawić mi kawę ☕

https://buycoffee.to/word-whisperer

To nie jest konieczne.

Ale jest zauważone.

Wasza jedyna

Zaklinaczka Słów