Verba Novissima
Patrz jak góry rosną i kruszą się w pył,
jak rodzą się i gasną gwiazdy.
Jak życie, które kochasz opada z sił.
Odejdzie, jak odchodzi każdy.
Patrz jak wielkie rzeki w błoto zmienia czas.
Jak rodzą się i płoną lasy.
Tak sięgnie końca drogi każdy z nas.
Nikt nie oszuka czasu.
Twoje serce wciąż bije, oczy patrzą na świat,
twoje płuca wypełnia powietrze.
Ten świat odwiedzamy tylko jeden raz;
czas odkryć po co tu jesteś.
Patrz jak wszystkich bogów unicestwia czas;
w proch obracają się świątynie.
Jak w żarze naszych uczuć rodzi się świat.
Tworzymy piękno choć przeminie.
Nasze życia znikają, czas okrutnie z nas drwi
bezlitośnie ślad po nas zaciera.
Nic nie zmartwychwstanie z naszej krwi.
Czas zacząć żyć,
czas przestać umierać.
