po co komu szwagier
Było u nas w domu kiedyś takie lustro. Takie...duże bardzo, Prostokątne. Długie. Ze trzy razy dłuższe niż szerokie. Nie wiadomo jakim sposobem przygwożdżono je pod samym sufitem tak...no...w poprzek. Albo raczej skosem. Jakoś tak pod samym sufitem, ale częściowo na suficie, takie przechylone. Bez sensu. Kompletnie nic
po co komu szwagier
Jak spokój za długo trwa to się zawsze coś wykrzaczyć musi. Taka zasada we wszechświecie panuje. Wyjaśnię wam tylko, że to co tutaj widzicie, korzenie swoje ma jakieś dwa i pół miesiąca temu. Nie widzicie? Może to i lepiej... Było tak... Wstaję sobie raniutko. A wy czego znowu? Mówię przecież
po co komu szwagier
A się znowu porobiło! Cholera jasna! Nie do wiary! Siedzę właśnie cichutko pod muchomorem, niebieskim w czarne kropki, i wrzeszczę do szwagra, żeby uciekał, bo jak go dorwę to mu wszystkie sześć nóg z d&*# powyrywam! Dziadunio biega wokół podwórza z chomikiem tropiącym na długiej smyczy, a cała reszta
po co komu szwagier
No, cholera jasna, się narobiło! Szwagier książkę kupił! No, luuudzie! Jak to "jaką"? Normalną. Z papieru. Człowiek myślał, że co za problem. Idziesz do takiego monopola z książkami. Mówisz " Poproszę książkę ", płacisz, idziesz do domu. I tyle. A się okazuje, że wcale nie! Szwagier mówi, że
po co komu szwagier
No, żeż, cholera jasna, no! No nikomu już nie można wierzyć! No, rzesz, nic już stałego nie ma na tym świecie, cholera jasna! No, ale żeby materia nieożywiona ( w zasadzie) cholera jasna, przeszła do ataku!? No, żeż, ak to "co?" Buła zeżarła szwagra! Nie "kto" tylko
po co komu szwagier
Śnieg. No, pięknie. Chcieliście to macie. Się zachciało białych świąt, co? Od szwagra się zaczęło, jak zwykle. Dureń. Od początku grudnia babuni biadolił, że dzieciakom naobiecywał, że śnieg na święta będzie, a teraz to wygląda, że z gęby dupę zrobił. Jakbyście mnie spytali, to nawet się nie musiał za bardzo