a story
No i co zgubiliśmy? A, no tak , tak. Jasne, że dobry. No? To co zginęło? Nie zajmujemy się szukaniem rzeczy. Przedmiotów. Takich tam różności przyziemnych, co to ludziom wydaje się, że je gubią. Jakieś tam klucze, pierścionki z diamentami, kolekcje znaczków, sztuczne szczęki i inne banialuki. Wcale ich nie zgubiliście,
wyszeptane
Prowadzi ich zapach, słodki i ciepły. Obietnica bezpieczeństwa, odpoczynku i spokoju. Czekolada i wiśnie. To najpierw. Potem fala prażonych jabłek z cynamonem. Wyjęte przed chwilą z piekarnika maślane ciasteczka, jeszcze zbyt gorące by zdjąć je z blachy, i herbata z koniakiem. Wirujący, nieomal widoczny, wręcz gęsty, to mięciutkie śmietankowe krówki,
Piękne przedmioty... dla każdego coś innego. Nawet jeśli nie jesteś zbieraczem, kolekcjonerem, kochaczem przedmiotów, przyznaj, prooooszę, przyznaj - no, faktycznie, jest taki jeden kubeczek ? kocyk? podusia? który lubisz bardzo i byłoby Ci smutno gdybyś go zgubiła, albo stłukła, albo zapodziała bezpowrotnie ( to co innego niż "zgubiła"). Do tego
fantasy
Szerokim, szutrowym traktem jechała niespiesznie pomalowana w czerwonożółte maziaje wysoka dwukółka ciągnięta przez niewiarygodnie dużego, smoliście czarnego ogiera. Trzymająca lejce starsza kobieta, delikatnym ruchem dłoni zatrzymała konia przed drewnianym mostkiem. -Stój, Wars, - poprosiła zadziwiająco młodym, melodyjnym, ciepłym głosem. - Już nie daleko? Kary wskazał wyraźnym ruchem głowy. W odległości
a story
Pan rejent Jan Grabowski, jak każdego 3 dnia, każdego kolejnego miesiąca od lat... od dnia , kiedy zobowiązał się...zobowiązał się...To długa historia. Długa i piękna. Historia o miłości niemożliwej, nieujawnionej, nieśmiałej. I nieśmiertelnej... Pan Jan przysiadł przy szlachetnym dębowym biurku i pogładził pięknie wypolerowany blat, na którym znał każdą
wyszeptane
Nie słucham słów. Słucham głosu. I słyszę wszystko. Rozumiem wszystko. Głos niesie prawdę, niesie uczucia. Słowa kłamią, uczucia nigdy. Nie mówię dużo, ale słyszę wszystko i widzę wszystko. I czytam was jak otwarte książki. Widzę wasze uczucia jak na dłoni. I zawsze, zawsze wiem kiedy kłamiecie. Nie mówię o tym.
O świcie zapach z naszej piekarni zaczyna powoli przesączać się pod drzwiami, wypełnia brukowany zaułek i powolutku wędruje starymi, wąskimi uliczkami , wspina się po schodkach, zagląda w otwarte okna, otula kamienice, spływa alejkami w stronę nabrzeża, wije się po powierzchni jeziora, unosi się z wiatrem daleko. Czasami bardzo, bardzo daleko.
wyszeptane
Błąkam się już nie wiem jak długo. Albo i nie długo. Nie wiem. Cała przestrzeń wypełniona jest zimnem. Jest zimno. Jest tak zimno, że nie istnieje wyobrażenie o cieple. Każdy nerw uderza bólem w nadziei na reakcję. Co chroni przed zimnem...? Coś można... Co można? Rozglądam się, ale widzę tylko
Czy ja nie mogę spać? A może...? A może nie mogę się obudzić? Szlag. Ile to już czasu? Spotykam tu różnych. To nie tak, że tu nikogo nie ma . Czy, że nie da się pogadać... no, "pogadać" to może za dużo powiedziane. "Zamienić monosylaby" bardziej . Ale
wyszeptane
Ja też cię kocham - powiedział kwiat pochylając głowę nad leżącym obok kamieniem. Kamień, jak to kamień, może nawet odpowiedział w jakiś kamieniowy sposób. Jeśli tak, to kwiatek raczej go nie zrozumiał. A, że kamień trwał w miejscu jak... kamień, niemądry kwiat brał obojętny bezruch kamienia za wierność. -Ja też