piosenka
Z tą muzyką co mi towarzyszy wiernie I ze smutkiem mym pod rękę w deszczu moknę. Nie mam złudzeń: to nie róże są a ciernie. Nie mam złudzeń: nie zostawiam świecy w oknie. Ciągle lubię słodką kawę i czereśnie, Różne przykre sprawy lubię zapominać. Pod żaglami jeszcze ciągle siadam ... we
fantasy
Była sobie kiedyś wieś. Kiedyś , oczywiście, było dużo wsi. Tak jak zresztą i teraz. Tamta wieś nie była może jakaś szczególna, a już z pewnością nie wyróżniała się niczym w szeregu podobnych wsi i osad ciągnących się wzdłuż traktu prowadzącego skądś daleko, daleko , gdzie na północy widać było stalowoszare góry,
Dzień dobry, szefie! Jak tam sobota? Ooooo, ojojoj, a co to szefa spotkaaaaało?! Żonie podpadł? ! Z tego, co tu widać, to musiał nieźle narozrabiać hi, hi! Ach, nie moja?! Ale ganiać za szefem ze szmatą to już moja?! Tak szef kombinuje?! To jak taki mądry, to sam rączkami pomacha. Nie
piosenka
Tak bym chciała, tak bym chciała zebrać siły i polecieć w górę tam gdzie rodzi rozszumiałe wiatry czarna toń. Szlakiem zapomnianych tęcz, rozwianych drżącym skrzydłem, spadającym piórem. Zgarniać dłońmi zaplątane złoto, zdobić słońca skroń. Tak bym chciała, tak bym chciała zamknąć oczy i zapomnieć wszystko. W ciepło szczęścia, jak w
fantasy
Stare domy zachowują się inaczej. Cienie są wyraźnie dłuższe niż powinny, z kątów dochodzą dźwięki, podmuchy powietrza pojawiają się nie wiadomo skąd i znikają równie niespodziewanie. W dziewięciu przypadkach na dziesięć to wina starzejącej się konstrukcji, zmurszałego drewna, wypaczonych podłóg i ścian. Ale pozostałe dziesięć procent... To nie przypadkowy podmuch
po co komu szwagier
No, żeż, cholera jasna, no! No nikomu już nie można wierzyć! No, rzesz, nic już stałego nie ma na tym świecie, cholera jasna! No, ale żeby materia nieożywiona ( w zasadzie) cholera jasna, przeszła do ataku!? No, żeż, ak to "co?" Buła zeżarła szwagra! Nie "kto" tylko
piosenka
Powiedz mi, powiedz Skąd to we mnie, Chociaż schowane gdzieś daleko, Na wyciągnięcie dłoni - jestem, Na szept niesiony wiatrem - czekam. Powiedz mi, powiedz Skąd to we mnie. Powiedz mi . Powiedz . Powiedz mi, powiedz Skąd to w tobie, Choć zawsze patrzysz w inną stronę, Na dźwięk łzy spadającej -
fantasy
Centralnie na środku mojej pracowni stał koń. K-O-Ń. Takie duże, śmierdzące bydlę na czterech łapach, czy tam kopytach, czy co on tam ma. No, po prostu, koń. Idę sobie wolniutko z kuchni z wielkim niebieskim kubasem pełnym słodkiej kawy z mlekiem. Szczegóły podaję, bo nigdy nie wiadomo, co jest ważne,
A nie mówiłam!
Dlaczego to muszą być placki ziemniaczane, a nie, na ten przykład, papatacze, wolewonty albo rachatłukum? Albo sernik! Och, sernik! Każdy sernik na tej planecie jest pyszny! Dlaczego nie sernik! Albo napoleonki, tak, albo.... no....O jejku.. Ale placki ziemniaczane?! Nie, no dobra. Zrobić , zrobię. Oczywiście. Obiorę. W porządku. Nie ma
piosenka
Skarbie mój, Skarbie, oddam Ci wszystko To o co prosisz i o co się boisz prosić Oddam Myśli Oddam świadome I te, co się jak ćmy szamocą ślepe Skarbie mój, serce moje, oddam Ci wszystko Co wiesz i nie wiesz, a pragniesz Oddam Sny oddam przepiękne I te, co się
fantasy
Mojej Kochanej Córeczce, Jagusi Gdy była jeszcze dzieckiem,...no, może sama o sobie myślała jak o dorosłej kobiecie, ale to były jej piętnaste urodziny. Tak więc, była dzieckiem. Dostała od prababci Jadwigi nieduży obrazek w skromnej drewnianej ramce. Prezent przyszedł pocztą razem z dość starą pocztówką, którą prababcia Jadwiga niewątpliwie
No, i co się mnie tam który znowu pyta, ja na to wpływu nie mam, jak mówię, że nic się nie dzieje to nic, tylko na biznesy zapotrzebowanie ostatnio u nas duże i trzeba przyznać, że wyobraźnia w tej dziedzinie to też u nas całkiem nie tak jak wszędzie, a